http://denjineh.blogspot.com/

وقتي که مردم بيشتر آگاه مي شوند،
کمتر به روحاني و بيشتر به معلم توجه مي کنند.
“رابرت گرين اينگر سول”

دين بهترين وسيله
براي ساکت نگه داشتن عوام است.
“ناپلئون بناپارت”

وقتي مروجين مذهبي به سرزمين ما آمدند،
در دست شان کتاب مقدس داشتند و ما در دست زمين هايمان را داشتيم.
پنجاه سال بعد،
ما در دست کتاب هاي مقدس داشتيم و آنها در دست زمين هاي ما را داشتند.
” جومو کيانتا”

مذهب
تنها براي بردگي انسان ها خلق شده است.
“ناپلئون”

روحانى نسبت به برهنگى و رابطه طبيعى دو جنس حساسيت دارد،
اما از کنار فقر و فلاکت مى گذرد.
“سوزان ارتس”

کشيش ها مى گويند که آنها به مردم بخشيدن و خيريه را مى آموزند.
اين طبيعى است.
چون آنها خود از پول صدقه مردم زندگى مى کنند.
همه گداها مى آموزند که مردم بايد به آنها پول بدهند.
“رابرت گرين اينگر سول”

قسمت هايى از انجيل را که من نمى فهمم ناراحتم نمى کنند،
قسمت هايى از آن را که مى فهمم معذبم مى کنند.
“مارک تواين”

به من بگو قبل از تولد کجا بوده اي
تا به تو بگويم پس از مرگ کجا خواهي رفت.
“نيچه”

مذهب مردم را متقاعد كرده كه : مردی نامرئي در آسمانها زندگي مي كند
كه تمام رفتارهاي تو را زير نظر دارد، لحظه به لحظه آن را.
و اين مرد نامرئي ليستي دارد از تمام كارهايي كه تو نبايد آنها را انجام دهي،
و اگر يكي از اين كارها را انجام دهي،
او تو را به جايي مي فرستد كه پر از آتش و دود و سوختن
و شكنجه شدن و ناراحتي است و بايد تا ابد در آنجا زندگي كني،
رنج بكشي، بسوزي و فرياد و ناله كني
… ولي او تو را دوست دارد !
” جورج كارلين”

يكي از بزرگترين تراژدي هاي بشريت اين است كه
اخلاقيات بوسيله دين دزديده شده است.
” آرتور سي كلارك”

مذهب ،
آه خلق ستمديده است،
قلب دنياي بي قلب و روح شرايط بي روح.
مذهب افيون توده هاست .
“كارل ماركس”

آنجا كه علم پايان مي يابد،
مذهب آغاز ميگردد .
” بنجامين ديزرائيلي”

دين،
افساري است که به گردن تان مي اندازند،
تا خوب سواري دهيد،
و هرگز پياده نمي شوند،
باشد که رستگار شويد…
“کائوچيو”

اولين روحاني جهان
اولین شيادی بود
که به اولین ابله رسيد.
“ولتر”

بگذریم… دلم پر بود. نوشتم.

ولی همیشه صحبت بهشت و جهنم می شه یاد حرف پدرم می افتم. یادمه یکبار پدرم گفت اگه بهشتی باشه این عمو محمد جاش تو بهشته. حتی سوره حمد رو بلد نیست بخونه، ولی بخشنده است و دست خیلی ها رو گرفته! شاید خود پدرم این حرفش رو یادش نباشه. ولی بدجوری تو ذهن من نشست.

«قُلْ إِنَّما أَعِظُكُمْ بِواحِدَة أَنْ تَقُومُوا لِلّهِ مَثْنى وَ فُرادى..» برا ی خدا قیام کنید، چه دو نفر چه به تنهايی

این هم یک فیلم مرتبط با این جمله و مرتبط با داستان صدفها که قبلاً نوشته بودم.

توضیح: به اون دختری که جلوی صف وسط تماشاچی ها ایستاده و تنهایی می رقصه نگاه کنید و منتظر بمونید…

یکی از غذاهای محبوب این ژاپنی و چینی ها سوشی هست. من البته نمی دونم این سوشی چیه که اینها اینطور ازش خوششون میاد. شاید چون تا حالا تو عمرشون قورمه سبزی یا خورشت بادمجون نخوردن! شاید بگین هر قومی غذاهای خاص خودش رو داره و طبعش همون رو می پسنده. نمی دونم. شاید حق با شما باشه. ولی من یکبار برای یکی از دوستان چینیم غذا درست کردم و از اون تاریخ اون دوست چینیم بیشتر وقتش رو توی رستورانهای ایرانی می گذرونه. جالبه که این دوستم وقتی می خواست برای مدتی به امریکا بره از من خواست براش کنسرو غذاهای ایرانی بخرم که اونجا هم از غذاهای ایرانی بخوره!! این درحالیه که من آشپز خوبی نیستم. برنج رو که کته براش درست کردم و غذا هم که یک خورشت من درآوردی بود. البته انصافاً خوب بود. راستی یکبار هم این دوست چینی رو به خونه دعوت کردم و همسر محترم هم سنگ تمام گذاشت و از اونجایی که احساس کرد سفیر فرهنگی کشورمون در برابر این فرنگیهاست، دو سه مدلی غذای ایرانی درست کرد. ایشون هم انقدر خوردن که حالشون بد شد و مجبور شد تا شب توی اتاق بخوابه و بعد هم که بیدار شد نمی تونست درست راه بره و تا خونه اش مجبور شدم برسونمش. هی می گفت “ایرانین فود… دِلیشِس…آی ام دیزی…” خلاصه گیج می زد… بماند که چه روزی بود اونروز و بعد از اون ماجرا چه بلایی به سر من اومد. می پرسین چرا؟! چون این دوست چینی من دختر بود و از اون بدتر ایشون یک چینی زیبا بودن!! بگذریم…

این سوشی انواع مختلفی داره. خیلی خیلی متنوع هست. هر کی از راه رسیده یک چیزی رو چپونده توش و یک مدل سوشی جدید ساخته. اول می خوام تعریف ویکی پدیا رو از سوشی بذارم اینجا:

“در آشپزی ژاپنی، سوشی (به ژاپنی: 寿司) نام غذایی است که با پلوی سرکه‌زده درست می‌شود و بر روی پلوانواع غذاهای دریایی، سبزیجات، قارچ، تخم مرغ یا گوشت گذاشته می‌شود. گوشت ماهی استفاده شده در سوشی معمولاً خام است ولی دیگر مواد آن معمولاً پخته می‌شوند.
چاشنی‌های اصلی سوشی معمولاً سس سویا و سس واسابی هستند. گاری (ترشی زنجفیل) و اوچا (چای سبز) هم با سوشی سرو می‌شوند.”

من معتقدم که سوشی رو هر کسی نمی تونه خوب درست کنه. مثلاً من تو دو جای مختلف امتحانش کردم. اولین بار که خوردم. نزدیک بود بالا بیارم. اینو جدی می گم. خدا کمک کرد که اون وسط این کار رو نکردم! دلیل خریدم هم این بود که اولاً معتقدم آدم باید هر چیزی رو امتحان کنه و دوم هم اینکه باورتون نمی شه این چینی ها یا ژاپنی ها با چه ولعی می خورنش. اون روز تصمیم گرفتم دیگه این کار رو نکنم. ولی چند وقت بعد به یک رستوران ژاپنی دیگه رفتیم و اونجا من دوباره به سرم زد و سوشی به همراه چای سبز سفارش دادم. اون سوشی که من تو این رستوران خوردم رول کالیفرنیا بود که شامل گوشت خرچنگ خام، خیار با برشهای بسیار بسیار نازک و بلند (مثل نخ)، آووکادو و فکر کنم مقداری هم گوشت خام ماهی سالمون داشت با کمی برنج که همه به شکل یک لقمه دور هم پیچیده شده بود. این سوشی خیلی بد نبود و تقریباً به راحتی تونستم بخورمش. و به این نتیجه رسیدم که خیلی مهمه که کجا این سوشی رو درست می کنن. عین غذاهای ایرانی که بعضی ها دستپختشون ممکنه بهتر باشه و بعضی ها افتضاح!

اما بهتون پیشنهاد می کنم که حتماً یکبار امتحان کنیدش. خودم تصمیم دارم که تا همسر محترم نیومده برم یکبار دیگه بخورم. چون ایشون دوست ندارن. در ضمن من احساس می کنم که سوشی با مشروبات الکلی بچسبه ولی هنوز خودم امتحان نکردم. یک رستورانهایی اینجا هست که فقط سوشی سرو می کنن و خیلی جالب هستند. وسط رستوران آشپزخانه هست. خب اصولاً سوشی زیاد چیز پختنی نداره به جز برنجش. وسط رستوران آشپزها رولهای سوشی رو در مقابل چشم مشتریها تند تند می پیچن و روی نوار نقاله ای می ذارن که از جلوی تمام مشتریهای رستوران به آرامی رد می شه و شما هر مدلش رو که دوست داشته باشین بر می دارین و می خورین. درست عین فیلم چارلی چاپلین!

آخر هم به تعداد ظرفهایی که برداشتید شما رو شارژ می کنن و باید حساب کنید. یک عکس الان از این سبک رستوران پیدا کردم که براتون می ذارم اینجا.

این سوشی جزو غذاهایی هست که پیشنهاد می کنم صرفاً امتحان کنید. ممکنه خوشتون بیاد ممکنه نه. ولی چرا تجربه اش نکنیم؟!

راستی در مورد غذا خوردن با چوب ژاپنی هم تجربه جالبیه. بگین براتون قاشق و چنگال نیارن و با چوب میل کنید. فقط صبور باشید و هر وقت خسته شدید یادتون باشه که بیش از یک میلیارد نفر در دنیا با این دو تا چوب دارن غذا می خورن… پس اگه اونها می تونن شما هم می تونید.

الان یک بازی هم پیدا کردم که دقیقاً محیط این مدل از رستورانها رو نشون می ده:

http://www.sushi-king.com/sk_web/esushi/sk_sushigame1.php

منیژه جان می تونی به دخترت بگی بازی کنه تا علاقمند شه بعد ببریش از نزدیک ببینه.

امروز ناهار برنج، مرغ، بامیه و سبزیجات خوردم. با سالاد، قرص ویتامین و آب میوه…

راستی شما چی میل کردین؟

قصد دارم یک خاطره کوتاه از یکی از همسایه هامون بگم.

جایی که ما زندگی می کنیم یک برج هست که اطرافش کلی خونه ی ویلایی قرار گرفته و ما درست در انتهای کوچه هستیم. یک روز عصر با همسرم می خواستیم بریم بیرون که دیدیم یکی از این خونه ویلاییها یک کیسه بزرگ قورباغه  توی حیاط خونه اش آویزون کرده. خیلی برام عجیب بود و فکر کردم که بچه ها این کار رو کردن. خودم کوچیک که بودم گاهی از این شیطنتها می کردم. اما برگشتنی هه چیز معلوم شد و دیدیم که آقای چینی همسایه داره قورباغه ها رو برای کباب آماده می کنه…

بله. اینجا بعضی هاشون قورباغه هم می خورن. مثلاً یک رستورانی هست نزدیک ما که همیشه کلی قورباغه سیخ زده گذاشته و فروش اصلیش روی کباب قورباغه است…

راستی ….بفرمایید تا قورباغه ها سرد نشدن یک سیخ میل کنید…. تعارف می کنید؟!!    :))

در ادامه مطلب یک عکس هم از رونهای قورباغه ها در حال کباب شدن گذاشتم. البته اینجا معمولاً کل قورباغه رو سیخ می زنن و می خورن. رون خالیش یک کم سوسول بازیه )

یادمه از وقتی کوچیک بودم همیشه وقتی بحث رقابت بین خودم و بقیه بچه ها رو مطرح می کردم مادرم بهم یه همچین چیزی می گفت: تو ممکنه خیلی باهوش نباشی ولی تو پشتکار داری! و مدام این جمله برای من تکرار می شد. این شد که من همیشه فکر می کردم آدم باهوشی نیستم و تمام آنچه بدست می آوردم رو نتیجه پشت کارم می دونستم و انقدر این در گوش من خونده شد که دیگه تبدیل به باورم شده بود و به هیچ وجه روی هوشم حساب نمی کردم چون خودم رو خیلی بهره مند از این نعمت الهی نمی دونستم. یادم می یاد که یکبار پشت ویترین یک مغازه دیدم نوشته داروی هوش و رفتم به مادرم گفتم بیاد برام بخره تا من هم باهوش شم! به اصرار من مادرم باهام اومد و وقتی دارو رو از پشت ویترین نشونش دادم بهم خندید و گفت این نوشته داروی موش!!! و این یعنی سم موش سعید!! ) این خاطره رو گفتم تا بدونین چقدر این قضیه جدی بود برام و باور داشتم آدم باهوشی نیستم. البته بد هم نشد برام. مثلاً زمانی که خواستم ساز اولم رو یاد بگیرم انقدر تمرین می کردم که پوست دستم تاول می زد و کنده می شد. یا زمانی که بزرگتر شده بودم و می خواستم کنکور بدم چنان برنامه ی فشرده ای پیاده کردم که اگر امروز کسی برای من تعریف کنه می گم دروغه. هیچ احمقی اینطوری نمی تونه درس بخونه. یا در مورد کار… اساساً تمام زندگیم پر از این خاطره هاست. اما نکته جالب اینجاست که چند وقت قبل پیش یک روانشناس امتحان هوش دادم  و طبق آزمونهایی که دادم مشخص شد که سعید جزو چند درصد خاص جامعه است. )  بگذریم که امتحانش رو قبول ندارم چون صرفاً یک سری سوالات ریاضی مانند بود ولی اون شب که  اینو فهمیدم از فرط ناباوری خوابم نمی برد! انگار آدم یک جواهری داشته باشه و سی سال ازش بی خبر باشه و یکهو بهش بگن که دیوانه! تو سی ساله رو این جواهر خوابیدی و خبر نداری. قصدم این نبود که بخوام از خودم تعریف کنم و بگم من فلانم و بهمانم. چه بسا که همه ی ما نقاط ضعف و قوتی داریم و معتقدم که نقاط ضعفم به مراتب بیشتر از نقاط قوتمه. اما اینو خواستم بنویسم تا تصمیمی رو که امشب گرفتم یادم نره و یادم باشه که اون کسی که این تصمیم رو گرفته همون آدم سمجی هست که تا نتیجه نگرفته کار رو رها نمی کنه.

پانوشت برای خودم:  اون فیلم مستند رو یادته؟ همیشه یادت باشه….